Hevige menstruatie, de laatste uitdaging voor de bevrijde vrouw?
Als ik mijn menstruatie heb, voel ik me een paria - "Individu buiten de kaste, waarvan het contact als onrein wordt beschouwd". Ik heb wat men hevige, zelfs zeer hevige menstruatie noemt. Gelukkig heb ik mijn menstruatieonderbroek voor zeer hevig bloedverlies.
Het taboe rond hevige menstruatie
Ik noem het de Niagara-watervallen. En zelfs die kleine vergelijking, lichtvoetig uitgesproken (ten onrechte) voor mijn vriend, leverde me een "je hoeft me niet alle details te geven" op. Hij is verder een zeer begripvol en volwassen persoon. De Niagara-watervallen zijn toch mooi, gelukkig heb ik niet gezegd "het is de placenta-waterval".
Ik zorg ervoor dat ik hem niet zie tijdens de 'ontscheping', zijn blik vol schaamte, teleurstelling en afkeer als ik hem uitleg waarom we vanavond geen plezier zullen hebben, doet me verlangen om bij hem weg te gaan.
Ik ga me ook niet laten harsen omdat ik bang ben een grimmig verhaal te worden in het archief van mijn schoonheidsspecialiste. U kent wel, een van de anekdotes die ze vertelt als je vraagt: wat is het ergste dat je in de salon hebt meegemaakt? "Dat meisje had haar menstruatie en..."
Ik ben gestopt met eerlijk zijn over mijn eindeloze toiletbezoeken als ik tampons was vergeten. Op een simpele "ik heb mijn menstruatie" antwoordde mijn beste vriend: "je hoeft me niet alles te vertellen". En toch heb ik hem veel intiemere en beeldende dingen verteld, die hem altijd aan het lachen maakten.
Strategieën om bloedvlekken te vermijden
Vanwege dit prachtige kenmerk van mijn menstruatie, de hevigheid, heb ik mijn overlevingsstrategieën verdubbeld.
Ik heb geprobeerd een bionisch vermogen te ontwikkelen om een vlek op mijn rug te voelen, maar de resultaten zijn inconsistent. Dus vertrek ik altijd na iedereen, op kantoor, in het restaurant, enz. Ik ben altijd de laatste als ik mijn menstruatie heb...
Ik heb ook besloten mijn tas als anti-schaamte bescherming te gebruiken. Ik draag hem schuin over mijn schouder, zoals de amazones hun boogdragers droegen, om mijn achterste te verbergen. Helaas verbergt dat niet de stoel, de bank of de autostoel waarop ik net mijn territorium heb gemarkeerd!
Ik verzin ook allerlei buikziekten om mijn krampen en mijn heen-en-weer naar het toilet te rechtvaardigen. Iedereen denkt inmiddels dat ik een chronische buikgriep heb of een tijdelijke cocaïneverslaving.
Het helpt niets, regelmatig sta ik op en zie ik een vlek op het kussen, de stoel of het laken verschijnen... En ik wil het liefst in een gat kruipen. De laatste keer dat het me overkwam, was thuis op de slaapbank in mijn studio. Ik dronk een aperitief met een nieuwe kennis. Ik heb haar nooit meer gezien...
De menstruatieonderbroek: eindelijk bevrijding!
Laten we even serieus zijn. Uiteindelijk gebeurt de ramp niet zo vaak als ik vrees. Maar dat is het trieste, al die momenten waarop ik bang ben, me inhou, strategieën bedenk en me schaam, voor niets.
Als ik mijn menstruatie heb, leef ik niet in het nu, luister ik niet naar wat er gezegd wordt, ga ik niet waar ik wil, denk ik alleen aan de vlek, ben ik geobsedeerd door de vlek. Maar sinds ik de menstruatieonderbroek heb ontdekt, ben ik een bevrijde vrouw.
Ik gebruik hem met een tampon op mijn zware dagen en ik aarzel niet meer om het aanbod van een vriend te accepteren om me na een feestje in zijn auto met beige stoelen naar huis te brengen... Ik weet dat dankzij mijn nieuwe bondgenoot lekken tot het verleden behoren!
Door Sophia
